1 november 2021 Henk van Schuppen

Almelo in coronatijd. Column maandag 1 november Zakelijk Almelo.

Maandag 1 november 2021. Een bijzondere dag. Zakelijk Almelo is terug. Eindelijk kan ik mijn column voordragen. Die stond aanvankelijk gepland voor maandag 7 september 2020. En werd steeds uitgesteld.
Elke keer kreeg ik een mailtje van Coen. Bereid je voor want misschien gaat Zakelijk Almelo straks door. Dat deed ik dus niet.
Ik voelde steeds: dat gaat ‘m weer niet worden. De lockdowns waren hardnekkig. Corona hield ons in de greep. En nog steeds.

Wat hebben we ook in Almelo een krankzinnige periode achter de rug.
Ik heb me verbaasd en verwonderd. Ben trots geweest. Gelukkig, verdrietig, bevreesd. Ik heb me opgewonden, ben boos geweest, heb me geergerd en soms berust in de bizarre realiteit.
En, jawel, ik heb de coronastilte ook gekoesterd. Wat was die stilte soms heerlijk. Ik vond die lege agenda helemaal niet erg. Geen sociale druk, geen verjaardagen, geen verplichtingen. Lekker thuis. Wat een verademing.

Het werk ging voor mij door. God-zij-dank. Het was een geweldig avontuur.
Tubantia is ruim anderhalf jaar vanuit honderden huiskamers, zoldertjes, keukens en thuiskantoortjes gemaakt. Onze redacties bleven leeg.
Het was doodstil in de bibliotheek, ons thuisdomein in Almelo.
Maar de krant en alles wat er online bijkomt, het ging gewoon door.
De lezer heeft er niets van gemerkt. Hoe bijzonder is dat?
Zelfs in periodes dat Almelo volledig plat lag, er vrijwel niets gebeurde, de mailboxen leeg bleven en het openbare leven stil lag maakten we elke dag een krant. Er was onderhuids zo veel nieuws. Coronanieuws. Bijna alle artikelen die we schreven hadden een link met het virus.
Wij hebben 1,5 jaar lang verslag gedaan van de coronacrisis in Almelo. Dat was niet makkelijk door de beperkingen die juist ook voor ons streng waren. Journalisten werden gezien als potentiele virusverspreiders.
We komen immers overal en mengen ons onder de mensen.

Tegelijkertijd hadden we een ontheffing. De journalistiek werd aangemerkt als vitaal beroep. Belangrijk voor de informatievoorziening.
Op dat koord moesten wij balanceren.
De honger naar nieuws was ongekend groot. Zowel de papieren krant maar zeker onze betaalde onlineberichtgeving trokken en trekken nog steeds veel lezers, blijkt uit alle statistieken.
Tubantia doet er nog toe. Dat is een prettige constatering. Vind ik.
Terugdenkend aan de lockdowns, de persconferenties, de corona-ellende en al die artikelen die ik erover schreef komt er bij mij weer van alles boven.

* Ik had ontzettend te doen met de Almelose horeca. Die verlaten terrassen, dichte cafes, dat lege Theaterhotel en ook Preston Palace ging rigoreus op slot.
* Die wedstrijden van Heracles in dat lege stadion. Erve Asito als een echoput waar je op tv bijna letterlijk kon verstaan wat spelers tegen elkaar riepen.
* Het programma rond 75 jaar bevrijding ging opeens niet door. Het had iets tragisch symbolisch. Onze vrijheid was opnieuw in het geding. Maar nu anders.
* Ik sprak mensen die dat vergeleken met de oorlog. Die mensen kunnen nog wel een lesje geschiedenis gebruiken. Verschrikkelijk, wat een vergelijking. Overtreding avondklok. Destijds een kogel, nu een boete. Wat een verschil.
* Ik heb de emoties gevoeld bij de spontane publieke herdenking van Frank Leenders, de geliefde kaasboer aan de Bornerbroeksestraat. Gestorven aan corona, 65 jaar. De man was gezond en energiek. Wat een drama.
* En dan kom je thuis, je schrijft het verhaal op en dan zet je het journaal aan. En zie je een demonstratie van wappies, corona-ontkenners, complotdenkers, vaccinatieweigeraars. Mensen die het ongekende leed niet willen zien. Ik kan er nog boos om worden.
* Ik had bewondering voor de logistieke operatie in vaccinatiehal Schelfhorst.
* Hulde aan Kees Smit die in coronatijd een enorm complex bouwde en in volle vaart verder ging me die zo bejubelde verdozing van het XL Businesspark.
* En al die andere ondernemers die creatief werden. Reisbureaus die hun werkloze personeel onderbrachten bij het rivm voor contactonderzoek
* De bouwprojekten in de stad die doorgingen. Het oude stadhuis waar het nooit ophoudt. Ik vraag me steeds af: waar zijn ze daar in hemelsnaam aan begonnen. En komt het ooit nog af?
* Ik was verbijsterd toen er op een zonnige voorjaarsdag in coronatijd bij de Almelose intratuin een mensenmassa ontstond. Wat ging daar fout?
* Ik heb al die mensen met hun rolkoffertjes op Schiphol niet begrepen. Ze waren zo ontzettend aan vakantie toe. En dan zeuren als code rood toeslaat in het beloofde land. Was lekker thuis gebleven joh. Denk eens even heel goed na over al je luxeprobleempjes.
* We schreven over al die mensen die opeens de natuur introkken en zich daar niet konden gedragen. Debutanten zonder respect voor bos, landschap en onze groene longen. Al die weggegooide mondkapjes. Hoe asociaal kun je zijn.
* En, veel erger nog, de coronarellen waarbij ook enkele collega’s van Tubantia werden gemolesteerd. Terwijl ze hun werk deden. Weer-zin-wekkend.
Het liefst had ik vandaag met u vastgesteld dat we van alle ellende af zijn. Helaas, de realiteit is anders. Corona is actueler dan ooit.

Morgenavond is er weer een persconferentie.
Er moeten ingrijpende besluiten worden genomen.
Ik benijd de overheidsbestuurders en gezagsdragers in dit land niet.
Sterker nog: ze verdienen een groot compliment.
Wij zijn als pers altijd kritisch op de overheid. En ja, ook hier Almelo leggen we alles wat de gemeente doet en laat onder een vergrootglas.
Dat blijven we doen. Het is onze taak.

Maar ik heb bewondering gekregen voor al die mensen die in deze crisis verantwoordelijkheid nemen en hebben genomen.
Die absurde dillema’s tussen de gezondheidsrisico’s enerzijds en het leed bij ondernemers anderzijds.
En, actueler dan ooit: gaan we de prikweigeraars meer beperkingen opleggen.
Moet er worden geluisterd naar de onderbuik van een grote meerderheid in dit land om anti-vaccinado’s verder te isoleren van de samenleving.
Het moge duidelijk zijn: van mij mag het!
Maar ik ben blij dat ik dit soort beslissingen niet hoef te nemen.
De wetenschap dat je het nooit goed kunt doen.
De lawines aan bagger die je als bestuurders over je heen krijgt.
Terwijl je zo ontzettend je best doet om het land door een levensgevaarlijke crisis te loodsen. Een crisis die we nog nooit eerder hebben meegemaakt.
Mark Rutte en Hugo de Jonge verdienen een standbeeld.
En in hun kielzog al die andere bestuurders die de maatregelen in het land moeten uitvoeren en handhaven. Een dikke pluim, ook voor Arjen Gerritsen.

Misschien vind je dit ook interessant