2 februari 2015: GER VERMEULEN

2 februari 2015: Ger Vermeulen

2 februari 2015: Ger Vermeulen

Vroeger was alles beter, plegen sommigen onder ons met veel nadruk nog steeds te melden. Zij vergeten dan de nadelen en de ontberingen  uit onze jeugd. Slechts 1 kolenkachel in de woonkamer, met een asbestplaatje eronder waarvan je zo leuk de hoekjes kon afbreken als je na het badderen voor de kachel zat om warm te worden. IJsbloemen op het enkel glas van je slaapkamer en af en toe plotseling in het donker zitten als het muntje voor de electriciteitsmeter in de meterkast op was en je eerst naar de buren moest om er daar 1 te lenen. Het stroomverbruik werd toen nog gewoon contant betaald.

Daarna kwam de welvaartstaat met grote golven over ons heen. Grote supermarkten met ontelbare keuzes voor hetzelfde product. Iedereen een auto en vaak zelfs twee. Ik weet nog goed hoe opgewonden ik was toen ik met ouders voor het eerst naar het buitenland ging. Knokke in Belgie. Nu vliegen we even voor een midweek naar Sicilie of verder. Dat dit niet onbeperkt zou kunnen doorgaan dachten we wel maar wilden we niet weten.

De laatste jaren stappen we weer massaal terug. Onze welvaartstaat kreunt, waarbij te bedenken valt dat Nederland nog steeds tot de rijkste landen ter wereld behoort. Niettemin is onze verzorging van de wieg tot het graf geen vanzelfsprekendheid meer. Eigen verantwoordelijkheid wordt weer richtinggevend, als je ten minste de mogelijkheid hebt om die eigen verantwoordelijkheid te pakken. De zorg voor hulpbehoevenden en ouderen kalft af. Zelf zie ik van dichtbij de middelen om onze rechtsstaat te handhaven snel teruglopen. De gang naar de rechter is bemoeilijkt door hoge griffiegelden die betaald moeten worden om te mogen procederen. ( ten minste € 400,- ook als de vordering lager is. Wie begint daar dan nog aan?) Steeds meer straffen worden opgelegd zonder dat daar een rechter aan te pas gekomen is. Steeds minder middelen voor goed personeel en dus een oplopende werkdruk en teruglopende doorloopsnelheid.

Ook onze mooie gemeente Almelo moet fors op de rem trappen, zo begrijp ik de krant. Als ik het goed begrijp doemen daarom politieke keuzes op die draconische effecten kunnen hebben. Sluiting van het zwembad, verdere afkalving van de bibliotheek als 1 van de culturele centra van de stad, nog minder onderhoud aan wegen en groen?

En daar naderen wij een cruciaal punt in het denken over de toekomst. De tijd van ieder voor zich, waarin iedere gemeente dezelfde voorzieningen in stand moet houden en dezelfde draconische bezuinigingsbeslissingen moet nemen lijkt voorbij. De afstand van Almelo naar Enschede is over de A35 hooguit 20 minuten per auto. Over alles wat daar tussen ligt heb ik het dan nog niet eens.
Samen Slimmer is een modern managementjargon, waarmee in ieder geval wordt bedoeld dat moet worden geprobeerd om efficienter en dus effectiever te werken. De Rechtbank Almelo is sinds twee jaar samengevoegd met het kantongerecht Enschede en de Rechtbank Zwolle tot de Rechtbank Overijssel. Op deze drie plaatsen wordt recht gesproken. Ik mag, naast mijn rechterswerk, ook bestuurder van de rechtbank Overijssel zijn. Door de goede elementen van de drie gerechten optimaal te benutten ( gespecialiseerde rechters, locatie overstijgend werken, dezelfde persoon van leidinggevende op verschillende locaties etc) boeken wij opvallende resultaten. En ik ervaar dat de eigen Couleur Locale van de drie gerechten daar niet onder behoeft te lijden.

Dat nu gun ik ook ons eigen Almelo en ons eigen Twente. De tijd vraagt om grootschaliger denken als wij met aanzienlijk minder middelen toch een goed voorzieningenniveau in stand willen houden. Er is immers maar 1 eigenbelang en dat is het gemeenschappelijk belang. Ik heb het voorrecht om deel te mogen uitmaken van de Raad van Commissarissen van de KNVB. In die functie heb ik van nabij het afgelopen WK in Brazilie, en met name het acteren van Louis van Gaal daarin, van dichtbij mogen meemaken. U zult met mij eens zijn dat wij in Brazilie veel beter hebben gepresteerd dan door wie dan ook verwacht, terwijl wij eigenlijk de middelen niet meer hadden van de jaren daarvoor. Dat ging niet vanzelf. Als iemand de kunst van het gemeenschappelijk belang wist uit te dragen, over te brengen en in te vullen bleek dat van Gaal te zijn. Hij kreeg Klaas Huntelaar scherp hoewel die tevoren wist dat hij niet tot nauwelijks zou spelen. Hij wist de ploeg zo te kneden dat ook de troostfinale tegen Brazilie een succes werd. Hij wist mondiaal nog niet doorgebroken spelers dusdanig in het gemeenschappelijk belang te plaatsen dat toch een wereldprestatie werd geleverd.

Waar, zo vraag ik mij af, wachten wij in Twente dan nog op? Van Gaal for President zal niet haalbaar zijn. Intensief samenwerken ( en misschien wel samensmelten?) in het gemeenschappelijk belang is wat mij betreft een must. Over de eigen muurtjes heenkijken. Almelo is daartoe blijkens eerdere besluiten van de gemeenteraad naar ik begrijp wel degelijk bereid. Maar zijn de kleinere gemeenten om ons heen dat ook? Is de tijd van elkaar begluren in plaats van omarmen verleden tijd? U mag die vraag beantwoorden. Wij zelf vormen immers de gemeenten in Twente.

Graag verwijs ik naar de volhardende strijd van Han Pape – met wie het naar ik lees gelukkig weer beter gaat- in zijn Roskam ,die niet nalaat te pleiten voor de Republiek Twente. Dat van die republiek wil ik nog wel eens tijdens een goed glas met hem analyseren, maar de door hem bedoelde eenheid juich ik zeer toe. Het was in 1868 Garibaldi die het verdeelde Italie –weliswaar met harde hand- wist samen te voegen tot 1 land, met overigens toen nog een koning aan het hoofd. Welke Garibaldi zal er in Twente opstaan?

Ten slotte nog een laatste opmerking over Almelo. U weet dat ik van onze stad houd en overigens niet bang ben dat dit anders zou worden als wij als deelgemeente onderdeel zouden uitmaken van een grotere entiteit. Afgelopen zaterdag bezocht ik met echtgenote in onze prachtige bioscoop de film Michiel de Ruijter. De film begon om 22.00 uur. Het is de tijd dat mijn hond begint aan te geven dat het tijd is voor zijn laatste rondje buiten en ik al begin te denken aan een laatste afzakkertje. Ik vind 22.00 uur dus laat maar begreep van mijn kinderen dat dit een erg ouderwetse gedachte is. Gevolg was dat ik pas om 01.00 uur met echtgenote weer het Amaliaplein opstapte. U denkt wellicht dat ik de stilte van het nachtelijk duister in stapte. Geenszins! Ik werd overweldigd door een Amaliaplein dat zwart zag van de mensen. Een grote bruisende gebeurtenis op een gewone eind januari zaterdag in Almelo. Wie vol blijft houden dat er in Almelo nooit iets gebeurt komt of van een andere planeet of nooit zijn of haar huis uit.

Ger Vermeulen
2 februari 2015