GER VERMEULEN

Ger Vermeulen

Toen enkele weken geleden de commissie Davids haar Irak-rapport presenteerde, ontstond onmiddellijk de nodige commotie toen onze minister-president de hoofdconclusies van dat rapport spontaan en ietwat onhandig in twijfel trok. Een nieuw fenomeen deed daarmee zijn intrede om verkeerde beslissingen later van een rechtvaardige saus te voorzien. Immers, zo sprak de premier, met de kennis van toen was het een goed besluit, maar met de wetenschap van nu zouden we het anders hebben gedaan.

Voor waar, voor ons allen een geruststellende gedachte. Hoe fout een besluit binnen een bedrijf, bankinstelling of familiekring ook is, het doet er niet toe als het besluit naar de kennis van toen maar begrijpelijk was. We gaan dan weer over tot de orde van de dag op basis van de wetenschap van nu. In het programma Buitenhof, dat kort na de publicatie van het rapport werd uitgezonden, ging de journalist Max Pam op deze redeneertrant in. Met een paar voorbeelden liet hij zien dat foute beslissingen die de wereldloop hebben beinvloed nu eenmaal te rechtvaardigen zijn als zij worden geplaatst binnen het kader van de kennis van toen. Ondertussen moge duidelijk zijn dat de waarlijke beslissers, die erin slagen boven zichzelf uit te stijgen, hun beslissingen van nu al trachten te baseren op de toekomstige effecten daarvan. Waar het gaat om ons eigen Almelo is het niet zo moeilijk om de nieuwe redeneertrant van de premier op onze stad te projecteren.

Bijvoorbeeld:
– Het aanleggen van de Van Rechteren Limpurgsingel met alle geluidsoverlast en de doorsnijding van de Graven Allee van dien, was naar de kennis van toen het toppunt van vooruitstrevendheid, maar naar de wetenschap van nu een besluit dat met het aanleggen van geluidswallen en het plaatsen van hekken om oversteken te belemmeren, niet meer te herstellen is.
– De behoefte om in de jaren ’70 vooral sociale woningbouw te plegen, bleek naar de kennis van toen een warme en menslievende opstelling naar hen die dat schijnbaar nodig hadden, maar naar de wetenschap van nu en de toegenomen welvaart sedertdien moet worden vastgesteld dat misschien wel erg veel koopkracht daardoor buiten de stad is gebleven.
– Het afwijzen van het provinciale voorstel om geheel Maria Parochie onder de vlag van de gemeente Almelo te brengen, was van de toenmalige raad naar de kennis van toen wellicht als warm gebaar in de richting van protesterende Maria Parochianen te begrijpen, doch naar de wetenschap van nu, niet veel meer dan 10 jaar later, een ongelukkig besluit nu de stad aan die zijde al tegen haar eigen grenzen aanbotst.

Wat dacht u van het navolgende?
– Het masterplan zoals dat er thans ligt, leek naar de kennis van 3 jaar geleden een plan met uitsluitend winstkansen, maar naar de wetenschap van nu zou het door de beide woningstichtingen gedragen conceptplan van Jan Voskamp wellicht meer draagvlak hebben en dus moeten worden ingepast in de bestaande plannen.

En ten slotte.
– Naar de kennis van toen was het stadion van Heracles groot genoeg en aan te merken als een schitterende arena op Almeloos niveau. Naar de wetenschap van nu is sprake van een veel te kleine kuip die tenminste schreeuwt om verdubbeling.
Wat nu, hoor ik u denken. Staat deze columnist niet bekend als een zelfbenoemd Almelo promotor die zelfs de lovesong kan zingen over de schoonheid van het marktplein, waar anderen slechts de betonbouw van de jaren ’80 zien overheersen? Die lyrisch kan worden over de begeveling van Grotestraat en Citypromenade en daarbij het beton van de Hema en Citycorner kan wegredeneren? Het positivisme over Almelo, haar dynamiek en haar kansen zijn nog volop bij deze columnist aanwezig. Juist daarom af en toe ook de vinger op de zere plek gelegd. Het kan immers altijd beter. Maar zeker niet vervalt deze columnist in het negativisme dat zich bij menig autochtone Almeloër in de genen lijkt te hebben geworteld. De houding van: het was niets, het is niets en het wordt niets dient met wortel en tak te worden uitgeroeid en lijkt overigens ook bijna tot het verleden te behoren.

Rond de kerstdagen verscheen in ons regionaal dagblad een ingezonden artikel van drie Almeloërs, waaronder deze columnist. Onze nieuwe burgemeester werd in dat artikel welkom geheten en geaccentueerd werd op welke terreinen onze stad uitblinkt. Is dat luchtfietserij? Ging het artikel buiten de realiteit en zouden niet juist veel meer de negatieve aspecten benadrukt moeten worden? Driewerf neen! De opzet van de artikelschrijvers en de grondhouding die ons allen eigen zou moeten zijn is om mensen op een andere manier te laten kijken naar onze stad of, beter nog, om ze echt te laten kijken naar onze stad.
Niet vanuit een negatieve houding maar juist vanuit een positieve houding. Is het niet zo dat een eigenaardige menselijke eigenschap is dat wij onze eigen werkelijkheid vormen naar het beeld dat we tevoren al hebben? Wie als kind leerde dat Almelo geen bruisende stad is, zal dat moeilijk meer kunnen afleren. Wie alleen maar klaagt dat het nooit iets zal worden, wordt vanzelf in die opvatting gesterkt omdat het vanuit dat vooroordeel inderdaad niets kan worden. Juiste oordeelsvorming is nodig en dus niet op basis van vooroordelen en geruchten maar op basis van feiten en goede waarneming. U bent allen ondernemer of tenminste bij de leiding van de ondernemingen betrokken. U herkent het dan ook als ik zeg dat een ondernemer altijd op zoek is naar kansen en mogelijkheden en naar groeiperspectief en bij voorkeur niet op zoek is naar moeilijkheden en hobbels. Daar bestaat wel oog voor, maar die zijn niet leidend.

Ziehier de weg die onze stad al enige tijd gaat en nog zal moeten gaan. En wat is onze stad anders dan de gemeenschap van haar inwoners, dus u en ik. Tel de zegeningen en vul, net zoals in de eigen onderneming, op positieve wijze de kansen van de stad in concreto in. En dit alles opdat niet over 10 jaar een columnist de woorden behoeft uit te spreken: “Naar de kennis van 2010 was het verstandig om met Zembla-vrees op de rem te trappen, maar naar de wetenschap van nu hebben wij toen mooie kansen voor de stad laten liggen”.