PETRA MEIBORG

Petra Meiborg

Heeft u dat nou ook? Laatst realiseerde ik mij dat er eigenlijk geen dag voorbij gaat dat ik mij een aantal keren erger. Ik vreesde zelfs dat het wellicht elk uur zou zijn, maar dat viel dan weer mee.

Het begint eigenlijk al ‘s nachts. U kent dat wel: u ligt in bed en wordt wakker omdat u naar de wc moet. Zeeeer ergerlijk! Eerst nog een paar draaien, denken, ik houd het wel op, maar uiteindelijk is de nood toch zo hoog dat u eruit moet. Half slaperig vind u in het donker, want u wilt niet iedereen wakker maken, de weg naar het toilet en bent blij dat u dit zonder ergens tegen aan te stoten hebt bereikt en gaat zitten, althans de dames onder ons en wellicht ook enkele heren. En dan? Gruwel!!! Een ijzige kou omringt uw billen, want de laatste heer die het toilet heeft bezocht is weer eens vergeten de bril omlaag te doen. Nou dan ben ik wel wakker hoor! En de rest van het huis ook, want dan kan ik mijn ergernis echt niet meer onderdrukken. Inmiddels heb ik dit opgelost door elke avond trouw voor het slapen gaan het toilet te bezoeken, ook al bestaat er geen enkele drang en al is het alleen maar om te controleren of de bril omlaag staat.

Dan de volgende ergernis. Heb ik zoals altijd trouw mijn wekker gezet op de mobile telefoon en lig nog wat de soezen voordat het alarm, een heerlijk easy listening deuntje afgaat, schrik ik me helemaal lens als er opeens één of andere hardcore trance, dance, of hoe heet die muziek, uit het apparaat begint te tetteren. Grapje van de oudste zoon! Nou gelooft u mij maar dat ik op die ochtend niet de lieftallige moeder en echtgenote ben die het ontbijt verzorgt voor het gezin!

Na het ontbijt probeer ik op de tast in de badkamer weer heldere blik op de wereld te krijgen door de lenzen in te doen, grijp ik bij de tweede lens steeds mis in het doosje. Hoe kan dat nou? Ik weet toch zeker dat ik gisterenavond twee lenzen in het doosje heb gedaan. Zoek zoek zoek, nergens te vinden. Nadat de rest van het gezin, ik zal me voorzichtig uitdrukken, enige ontstemde geluiden uit de badkamer horen komen, meldt mijn jongste zoon zich met het verhaal dat hij de lenzen van mama eens wilde uitproberen en toen is er per ongeluk eentje in de wasbak gevallen! Het behang op de overloop vertoont nog steeds kreukels kan ik u zeggen.

Vol goede moed zit ik dan om vijf voor half negen achter mijn bureau, start mij computer op, haal een bak koffie en realiseer mij om 10 over half negen dat één van de medewerkers weer eens te laat is. Deze komt een kwart voor negen binnen zeilen en gaat doodleuk gewoon aan het werk en zegt niks. Nou denk ik dan, hij werk vast een kwartiertje langer door, dus ik zeg er maar niks van, ik moet ook niet gelijk zeuren. Maar dat blijkt ijdele hoop, want om vijf voor vijf staat de heer al in de startblokken om stipt om vijf uur het pand weer te kunnen verlaten. En dát is nu echt een grote ergernis van mij: de arbeidsmoraal in Nederland. Ik kan me niet heugen, of ik heb wel een baantje gehad en gewerkt. Oppassen, auto’s poetsen, afwashulp in een eetcafé, kamermeisje in een hotel, in de bediening in de horeca, ik draaide soms wel 14 uren op een dag. Ook tijdens mijn studentenstage draaide ik 3 maanden lang wel 60 uren in de week. Niks geen vakanties omdat het op de universiteit ook vakantie was en niks verslag maken tijdens stage werktijden. Maar de tijden zijn veranderd. Blijkbaar werd er 20 jaren geleden veel te veel van ons gevraagd en moest het toch eens afgelopen zijn met die slavernij, want tegenwoordig kan dat toch écht niet meer. Als ik deze verhalen voor de zoveelste keer maar weer eens tijdens de zoveelste bankhangsessie van éen van mijn kinderen afsteek, wijzen ze nog net niet naar hun voorhoofd, maar je ziet ze denken: die was mooi gestoord vroeger. Stagiaires moet je met handschoentjes aanpakken. Je moet blij zijn dat ze juist jouw bedrijf hebben uitgekozen. Wees blij dat ze er zijn, wat maakt het nou uit als je iets te laat bent, ik ben er toch? Hoe zo verantwoordelijkheden, ik ben nog maar een kind hoor, of ik ben maar student hoor! Kortom u kunt zich voorstellen dat het stoom mij tijdens het tot 100 tellen, want tot 10 tellen is niet genoeg, regelmatig uit de oren is gekomen.

Vervolgens meldt zich een cliënt via de mail dat ik telefonisch niet te bereiken ben. De telefoon wordt niet opgenomen! Hoe kan dat nou? De telefoniste was vandaag toch weer terug van vakantie, ik heb haar vanochtend zien binnenkomen. Ik ga maar eens even poolshoogte nemen, want wellicht is ze niet goed geworden of zo. Nou dat bleek inderdaad het geval, de dame in kwestie was inderdaad niet goed, maar niet op de wijze die ik voor ogen had. Neen mevrouw was even haar volgende vakantie aan het boeken, dus ze kon even de telefoon niet opnemen!! Op dat moment kwam er geen stoom meer uit mijn oren maar wat anders! Dan ben ik gelijk aan te komen bij andere grote ergernis van mij: vakantie. Het zal wel aan mij liggen maar ik heb de indruk dat er over bijna niets anders kan worden gesproken meer tegenwoordig dan over vakantie. Het leven van velen wordt volgens mij tegenwoordig beheerst door vakanties.

We leven van vakantie naar vakantie. Was het vroeger, ja daar ga ik weer, nog zo dat je één, hooguit twee keer per jaar op vakantie ging, nu is dat toch minimaal drie, zo niet vier keer per jaar. Reden waarom er tegenwoordig op elke verjaardag of feestje wel over vakanties wordt gesproken. Vroeger waren die momenten beperkt tot maximaal twee keer per jaar. Na de zomervakantie werd door de gefortuneerden onder ons de wintersport geboekt en rond de kerstdagen werd er gesproken over de vakantiebestemming voor de zomer. Iedereen ging ook zo’n beetje tegelijk op vakantie en dat was het dus klaar. Maar tegenwoordig is het in december tijd om de meivakantie te boeken, in de krokusvakantie boek je de zomervakantie, althans als je terug bent van de krokusvakantie, of beter nog ervoor, want dan kun je in de krokus vakantie al vertellen over waar je naar toegaat in de meivakantie én in de zomer vakantie. Na de zomervakantie ga je alvast op zoek naar lastminutes of andere aanbiedingen voor de herfstvakantie en na de herfstvakantie boeken we iets leuks voor de kerst. “Nou dit jaar gaan we naar de zon hoor met kerst, want skiën was te koud vorig jaar, dat kun je toch beter in krokus doen…” Het spijt me zeer, maar ik vindt dit niet normaal en ik erger me hier groen en geel aan. Overigens vindt u het vreemd dat de arbeidsmoraal van de jeugd tegenwoordig te wensen overlaat. Je zou wel gek wezen om te gaan werken als je ook met een breezertje aan het strand kunt liggen.

Tja en zo kan ik nog wel een paar ergernissen opnoemen: tube tandpasta zonder dop en in het midden uitgeknepen, al die mensen die niet kunnen autorijden, geldverkwisting door topambtenaren zonder dat ze daar de gevolgen van hoeven te dragen, slechte of erger nog géén tafelmanieren, remsporen in de wc, rijen bij de kassa van de supermarkt, mensen die je niet aankijken als je met ze praat, een slappe handdruk etc. etc. Ik kan wel aan de gang blijven, maar ik houd ermee op. Van ergeren krijg je rimpels en het is niet goed voor je bloeddruk. Dus ik heb me voorgenomen me nog maar één keer per dag te ergeren en om de kans van slagen van dit voornemen te vergroten heb ik in ieder geval geen personeel meer, de kinderen eruit zetten is weer wat drastisch niet waar?, ik neem nooit meer stagiaires aan en ik ga maar snel zelf op vakantie. De rest ga ik maar gewoon loslaten. “Laat gaan” zeggen de therapeuten en dan kan ik hopelijk de oil of olaz en de bloeddrukmeter dan nog even laten voor wat ze zijn. Ik wens u allen een fijne vakantie!
Petra Meiborg