GER VERMEULEN

Ger Vermeulen

‘Als kleine jongen hadden wij thuis een radio die mijn vader vol trots zelf had gebouwd. De radio had een magisch groen oog. Als je aan de knoppen draaide bewoog dat oog en als het oog helemaal dicht was wist je dat de zender op zijn best gevonden was. De zenders stonden allemaal vermeld op een glazen plaat waarachter de naald van de zenderzoeker bewoog. De namen op die glazen plaat hadden voor mij een magische klank. Zij brachten de wereld thuis. Nooit ben ik de naam Beromünster meer vergeten.

Waarom deze inleiding? Omdat die radio zo treffend verbeeldt hoe snel uw en mijn leven zich in een duizelingwekkende stroomversnelling heeft voltrokken en nog steeds voltrekt. Toen ik pas geleden in de geluidswinkel de nieuwste uitvoering van Bang & Olofsen bekeek bleek dat het hele kleine kastje dat daar aan de muur hing digitaal via de kabel alle zenders op deze wereld storingvrij kon laten horen, opgedeeld naar genre waarvoor ik in de stemming was. Niets geen oog of glazen plaat, slechts een knopje volstond.

Toen ik nog maar net in Almelo werkte besloot mijn kantoor dat de telex vervangen moest worden door zoiets wonderbaarlijks als een fax. En toen wij die schok hadden doorstaan werd het tijd voor de eerste computer. Ik praat over niet veel meer dan 35 jaar geleden. De computer werd door de eerst door een aannemer zorgvuldig verwijderde dakkapel met behulp van een hijskraan van het toenmalige Nijhuis Zenderen naar binnen gehesen. Hij nam een halve zolderkamer in beslag en produceerde de hele dag mysterieuze tikkende geluiden. Alles is razendsnel veranderd. Wij kunnen ons geen wereld meer voorstellen zonder computer, mobiele telefoon, social media, mail en I pad of I Phone.Een vriend vertelde mij vol trots dat hij op zijn i-phone de actuele waterstanden in Sydney kon zien.. Ik was naar u begrijpt verpletterd. En o wee als je niet meedoet. Hoon is je deel. Ouderwets! Je gaat niet met de tijd mee, zijn nog de mildste vormen van kritiek. Maar zijn wij niet allemaal meer of minder slachtoffer van de automatiseringsfreaks van Apple of Microsoft die de meest fantastische uitvindingen doen en daarbij de denkfout maken dat u en ik al toe zijn aan wat zij alweer een nieuwe uitdaging noemen?

Mail is een geweldig instrument maar jaagt mij de hele dag op. Iedere mail vraagt om actie. Ik moet iets noteren, ik moet antwoord geven of adviseren. En dat niet morgen, welnee, per omgaande graag. Heb je mijn mail niet ontvangen vragen steevast verzenders van een mail die nog geen antwoord hebben gekregen. En kent u het vakje ”allen beantwoorden”? Een collega stelt aan twintig anderen een vergadermoment voor en binnen een half uur stroomt mijn mailbox met twintig mails vol zodat ik kan lezen dat er drie wel kunnen, één helemaal niet, negen op een ander moment etc. Alsof ik dat allemaal wil weten. En denk vooral drie maal na voordat je met een simpele vingerbeweging berichten de wereld in stuurt. Hilarisch was de secretaresse die aan haar vriendin mailde dat haar baas een grote enge kwal was, maar door een verkeerde klik dit bericht ook aan de persoon in kwestie zelf doorzond. Het was nog een hele toer om de rechter uit te leggen dat dit toch echt geen reden voor ontslag kon zijn.

Wij op de rechtbank worden net als u ook opgestuwd in de vaart der geautomatiseerde volkeren. Het laatste idee was om rechters te laten werken met spraakherkenning. En dus zat ik enige tijd met een koptelefoon op tegen een beeldscherm te praten. Wel met de deur dicht opdat een toevallige passant niet zou denken dat ik de weg nu echt was kwijt geraakt. De instructie was dat als er een verkeerd woord op het scherm verscheen je dat kon herstellen door te roepen: “herstel”. Voorbeeld: ik zei tegen het scherm “het is mooi” maar er verscheen “het is zooi”. Ik moest dan roepen: “herstel zooi” en het woord zooi zou weer verdwijnen. Niet echter bij mij. Het scherm produceerde letterlijk was ik zei zodat ik de zin las: “het is zooi herstel zooi typ mooi potverdorie”. Binnen vijf minuten was het vonnis dat ik in gedachten had verworden tot een onbegrijpelijke brei van woorden. Einde experiment.

Vervolgens kregen wij toestemming om te gaan twitteren. Tot mijn verbijstering las ik de hele dag volwassenen en intelligente mensen elkaar toeroepen: zo, nu even lekker een broodje eten. Straks ook nog naar Albert Heijn. Als het maar niet gaat regenen. Wat is dit voor exhibitionistisch gedrag. Wat kan het mij nou schelen wat een ander de hele dag doet? Maar ja, het is modern en je bent niet meer van deze tijd als je niet meedoet. Hyves, Facebook, twitteren en iets dat ik tot hilariteit van mijn dochters linkedin noemde. Ik moest zeggen linked-in. Van een collega leerde ik wat het verschil tussen al die media is. Ik begreep dat je op de navolgende wijze moet communiceren:

Twitter: I need to pee
Facebook: I peed
Four Square: This is where I pee
Quora: Why am I peeing
YouTube: Look at this pee
Linked-in: I’am good at peeing
Google: let’s al pee together

Het ergste is echter nog dat je voor de meest onbenullige informatie wordt verwezen naar een site waarvoor je vaak een wachtwoord moet hebben. Daar haak ik inmiddels af. Je kunt namelijk niet door het leven met één wachtwoord. De één wil zes letters, de andere een hoofdletter en de volgende weer een koppelteken. Mijn hond fungeerde meestal als wachtwoord. Kyro, Kyro01, Kyroroo, Kyro6 etc. Ik houd het niet meer bij. Naast mijn computer ligt een schrift waarin ik al mijn wachtwoorden probeer bij te houden. Wachtwoord vergeten? Wij sturen u per omgaande een nieuw wachtwoord, zoals XPR18KZ2U. Wie is hier gek geworden? Het toppunt moest ik vorige maand beleven. Ik bezocht een werkgroep die het voorstel onderzoekt om alle rechtbankbibliotheken op te heffen. Hoe bedoelt u? Ik maak voortaan mijn vonnissen zonder gedegen onderzoek? Nee hoor, wordt er in Den Haag geroepen, maar zo langzamerhand kun je de meeste boeken wel op de computer vinden. Hoe dat in zijn werk gaat wordt er niet bij verteld. Gelukkig was dit zelfs de rechterlijke macht te gortig. Het gaat nu even niet door, maar ik vrees dat uitstel geen afstel wordt. Dag Ger Vermeulen, roept onderwijl mijn computer weer. Kent u Piet de Vries nog? Hij zat in de vorige eeuw, heel lang geleden, bij u in de klas. En hij zoekt zijn klasgenoten via schoolbank. Meldt u zich vooral tegen betaling aan om te lezen hoe het Piet tot dusver in zijn leven is vergaan. Maar ik kan mij geen Piet de Vries meer herinneren, laat staan dat ik wil weten hoe het met hem gaat.

Zegt u mij, ben ik echt te oud geworden en toegetreden tot een leeftijd waarop ik vroeger alles beter vond en al die automatisering zo vermoeiend en vaak zo overbodig vind. Of mag ik vinden dat al die computer- en automatiserings wizz kidz zich wat meer moeten afvragen of iedere verandering wel een verbetering is? Het was al de dichter Bloem, die ooit enkele jaren in onze stad woonde, die zei: “iedere verandering is een verslechtering, ook als het een verbetering is”. Zo ver ga ik niet, maar dat wij met zijn allen ook worden opgescheept met digitale opties waar eigenlijk niemand op zit te wachten en die uitsluitend interessant zijn voor de absolute liefhebber is niet uit mijn gedachten te krijgen.

Straks wel even kijken op google of deze column de digitale wereld heeft bereikt.’