WIM VAN DER ELST

Wim van der Elst

Dames en heren,

Ik wil vandaag met u doorgaan op de plaats waar de vorige columnist, Menno Knip, twee maanden geleden ophield. Hij heeft het gehad over perceptie – de waarneming van feiten plus je gevoel daarbij. Is je glas half vol of half leeg? En hij pleitte voor dat nieuwe stadion voor Heracles, waar 15 februari de gemeenteraad over zou stemmen. Ga ernaar toe, spreek in. Regel ’t maar – ik citeer Menno Knip. Vanaf dat punt gaan we nu een stapje verder, en voor gevoel vullen we in: enthousiasme …

Is het geregeld? Nee, dat zou niet passen in mijn perceptie en dus ook niet in het rijtje referenties dat je krijgt als je op Google ‘nieuw stadion Heracles Almelo’ intikt. ‘Beslissing nieuwe stadion uitgesteld’, ‘Nieuw stadion krijgt vorm’, ‘miljoenen voor nieuw stadion’, “Smit baalt van gemeente’, ‘geduld vereist bij nieuwbouw’, ‘Heracles presenteert nieuw stadioncomplex’, ‘scherpere regelgeving Almelo vertraagt nieuw stadion’, ‘Heracles wil binnen drie jaar nieuw stadion’, ‘binnen drie jaar geen nieuw stadion’, ‘Heracles dichter bij nieuw stadion’, ‘Nieuw stadion Heracles verder weg dan ooit’ – en dit alles in ruim een jaar tijd.

Overigens zou je Heracles en stadion ook kunnen vervangen door ‘nieuwe binnenstad’ of ‘nieuw stadhuis’. Ondertussen verschenen op 29 maart de eerste foto’s van de volgende uitbreiding van de Grolsch Veste in Enschede op de website van FC Twente… De vraag dringt zich dan op: waarom daar wel en hier (nog) niet? En dan komen we weer terug bij het begrip ‘perceptie’ – waarneming van dezelfde feiten, maar wat doet het element ‘enthousiasme’ daarbij?
Over enthousiasme gesproken: een paar jaar geleden nog opereerde in deze stad het genootschap ProAlmelo met een sticker ‘Ik ben trots op Almelo’– in die tijd had dat nog geen politieke lading. We hebben ook meer dan voldoende om trots op te zijn: een innovatief bedrijfsleven, zelfs wereldspelers binnen onze grenzen, een mentaliteit en veerkracht om rampen als de teloorgang van de textielindustrie in zo’n 30 tot 40 jaar op te vangen. Dat is niet niks, maar zegt dat iets over de Almeloërs?

Almeloërs zijn kennelijk kat-uit-de-boom-kijkers. Ze willen zekerheid voor ze aan iets beginnen. Eerst goed kiek’n wat ’t wordt, en ondertussen de zaak zo lang mogelijk op de rails zien te houden, en in geval van de monorail: op één rail. Ik zal u daar een treffend plaatje van laten zien, een foto die mensen in opperste staat van enthousiasme had moeten laten zien, handen omhoog van ‘opzij, ik was éérst’, want het ging om de door iedereen felbegeerde uitbreiding van het Heracles stadion:

Heeft u het ooit treffender gezien: ingetogen en aandachtig luisterend, maar vooral: de voorste rij afwachtend leeg, alleen bezet door de fotograaf van het Almelo’s Nieuwsblad, maar die zit er functioneel. Druipt het enthousiasme ervan af?

Hoe komt het toch dat Almeloërs zich zo moeilijk in enthousiasme laten verenigen? Dat we elkaar niet uit de weg gaan is weer eens aangetoond met het Lentespektakel, en tonen we jaarlijks ook bij de Profronde, maar goed, dan is er een hapje en een enkel drankje bij. Zakelijk Almelo, idem dito. Maar naar al die evenementen gaan we toe als individu. Almeloërs zijn vooral individualisten. En hoe je daar tegenaan kijkt, goed of jammer: inderdaad, dat is een kwestie van perceptie: waarneming van feiten, gewaardeerd door enthousiasme. En enthousiasme is een gedeeld gevoel.

Het is een algemene perceptie dat politici een groot ego hebben. Dat bedoel ik hier  zeker niet negatief. Ik versta eronder dat het uitgesproken individualisten zijn, mensen die vooraan willen staan, de schijnwerpers niet mijden, mensen met ideeën en die willen leiden, met een korte ei.
In het Almelo van individualisten verklaart dat waarom we in een Gemeenteraad van 35 leden nu 14 partijen tellen – gemiddeld twee en een halve zetel per partij. Wordt het dan maar ‘ns met elkaar eens als de zaken naar ieders eigen perceptie moeten worden aangepakt. Dat leidt tot lange vergaderingen en lange gezichten.

Het individualisme in het Almelose bedrijfsleven heeft een net zo hoge vlucht genomen. Dat is niet verrassend, want ook ondernemers zitten zo in elkaar. Het zijn persoonlijkheden, stuk voor stuk, en allemaal aardig. Maar samenwerken – da’s iets anders. Dat is moeizaam. Althans, in mijn perceptie.

Weet u hoeveel ondernemersverenigingen Almelo telt? Ik doel dan op verenigingen die het zich tot hun taak rekenen het gemeenschappelijk belang van de leden te behartigen. Meer dan 15, bijna 20, en dan reken ik Zakelijk Almelo, Energiek Almelo, VNO/NCW, MKB Almelo, ROC B2B en IKT Almelo nog niet mee! Meer dan 15, bijna 20, allemaal verbonden door het feit dat ze bij elkaar in de buurt zitten of in hetzelfde vakgebied zitten. Dat is op zich nuttig en moeten we ook vooral handhaven, maar het zou toch ook mooi zijn als er één vereniging, hoe dan ook, tot stand komt als enthousiaste vertegenwoordiger van het Almelose – vooral MKB – bedrijfsleven. Klein beetjes maken één grote, en daar hebben we allemaal profijt van, maar – zo heeft een recent onderzoek aangetoond – dan willen we ook allemaal in het bestuur zitten …

Dames en heren,

Linksom of rechtsom, als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan – ik citeer nu oud-minister Jan de Koning, en dat deed Menno Knip ook al – maar dat nieuwe stadion van Heracles kòmt er natuurlijk uiteindelijk. De gemeenteraad van Almelo met z’n 14 partijen zit er ook niet eeuwig, en die ondernemersvereniging die opkomt voor het algemene belang van het  Almelose bedrijfsleven zien we met z’n allen ook nog  wel komen, want als echte ondernemer ben u allemaal mediamarkt-gevoelig en zegt u stuk voor stuk: ik ben toch niet gek!? Dat klopt, als u het maar wèl bent op Heracles, en tóón dat enthousiasme  want dan komt dat nieuwe stadion er nog snel ook.
En daar gaan we dan allemaal op de eerste rij  zitten!